İnsan, kendini tek başına tamamlayamaz.
Bir yüz bulur, oraya bırakır ağırlığını.
Sonra o yüz çekilir dünyadan.
İnsan, bıraktığı yerden düşer.
Aşk denilen şey, kalbin ortasında yönünü kaybetmiş bir kanamadır.
Bastırdıkça derine iner, susturdukça büyür.
Bir bakışa kilitlenir zaman.
Saatler yürür, ama hiçbir yere varılmaz.
Bazı aşkların çıkışı yoktur; insan orada yaşlanır.
Sevdiğinin yokluğu gelir insanın ellerine yapışır.
Ne tutsa eksilir, ne sevse biraz daha gider.
İnsan anlar: kaybettiği şey bir kişi değil, kendi bütünlüğüdür.
Ve bazı geceler, insan en çok kendinden artan boşluğa sarılır.
Celda Y.D.
Bu metin; sevdiğinin yokluğunu yaşayan, içindeki boşluğun neden büyüdüğünü anlayamayan herkes için yazıldı.
