ŞEFFAF LABİRENT MANİFESTOSU
Şeffaf Labirent bir fikirle başlamadı.
Bir hevesle, bir planla ya da “bir şey anlatma” niyetiyle de doğmadı.
O, insanın kendi içinde yıllarca dolaşıp da adını koyamadığı o dar koridorlardan,
kendine çarpa çarpa yürüdüğü sessiz alanlardan sızarak ortaya çıktı.
Bazen insan, kendi düşüncelerinin duvarlarına çarparak yürür.
İçi sandığı kadar geniş değildir;
sığ gibi duran bir odada, yıllarca üst üste biriken gölgelerle yaşar.
Konuşmak ister, sesi dönüp dolaşıp yine kendine çarpar.
Susmak ister, sessizliği bile gürültü olur.
Şeffaf Labirent, işte o gürültünün içinden doğdu.
Bu yer, iyi hissettirmek için kurulmadı.
Kimseyi toparlamak, motive etmek, iyileştirmek ya da “aydınlatmak” gibi bir iddiası yok.
Burada yol gösterilmez.
Burada karanlık parlatılmaz.
Burada umut satılmaz.
Çünkü insan, en çok kendi gölgesine bakabildiğinde değişir.
Karanlığı yok ederek değil,
karanlığın içinden geçerek.
Şeffaf Labirent bir çıkış arayanların yeri değildir.
Tam tersine;
kendi iç dehlizlerinde kaybolmayı göze alanların,
cevap aramaktan vazgeçip sorunun kendisiyle kalabilenlerin yeridir.
Burada “doğru” yoktur.
Burada hazır cevaplar yoktur.
Burada Tanrı beklenmez, anlam bulunmaz.
İnsan, kendi boşluğunu doldurmakla yükümlü tek mahkûm olarak kalır.
Şeffaf Labirent’te yazılan her metin,
bir kapının yarım aralık kaldığı o anın sesidir.
Kimi zaman nefes kadar hafif,
kimi zaman dar bir koridor kadar serttir.
Bazı cümleler sana dokunur.
Bazıları yanından geçer.
Bazıları yalnızca rahatsız eder.
Bu bilinçli bir tercihtir.
Çünkü burası herkese göre değildir.
Yolunu kaybetmeyi göze almayan,
kendiyle baş başa kalmaya cesaret edemeyen
burada tutunamaz.
Şeffaf Labirent bir cevap değildir.
Bir açıklama hiç değildir.
Bu, kendi içinden geçmeye çalışan bir insanın
duvarlara bıraktığı izlerdir.
Hem saklanış hem ortaya çıkış.
Hem karanlık hem görünen.
Hem sen hem ben.
Buradaki yazılar;
düşünceyle, kırık seslerle, iç konuşmalarla ilerler.
Hikâye vardır ama anlatmak için değil;
deneme vardır ama ikna etmek için değil;
aforizma vardır ama öğretmek için değil.
Her şey, insanın kendi yankısını duyması içindir.
Eğer burada bir şey bulursan,
o sana ait olacaktır.
Benden değil;
cümlelerin ardına saklanan sessizlikten.
Ve bil ki:
Her labirent bir tuzak değildir.
Bazıları, insanın durup kendine bakabilmesi için kurulmuştur.
Şeffaf Labirent, tam olarak budur.
Celda Y.D.
