31 Aralık asla bir gün olmadı.
O; arkana bakmadan geçemediğin dar, sıkıcı bir eşik ve üzerine ağır kapansa da kurtulduğunu sandığın bir kapıdır.
Takvim değişir, sayılar değişir; ama insan kolay kolay yer değiştirmez, değiştiremez.
“Yıl bitti” denir; oysa biten çoğu zaman yıl değil, tahammül sınırımızdır.
Kadehler kalkar, gülücükler saçılır, cümleler yuvarlanır:
“Bu yıl zor geçti, çok yorulduk, çok kaybettik, unuttuk…”
Hayır.
Zor geçen yıl değil; senin içinden geçenler ve senin içinden geçtiklerindir.
Bazı şeyler yaşanmamış, söylenmemiş, unutulmuş gibi yapılır.
Sessizce, içten içe taşınır.
Aylarca susarak…
ama yılın sonuna doğru bağırarak çıkar ortaya.
31 Aralık bu yüzden huzursuz eder.
Çünkü insan ilk kez durup tüm yıla bakmak zorunda kalır.
Kendine koyduğu mesafelere, her sayıyla ne kadar değiştiğine — ya da hiç değişmediğine — hayretle şaşırır.
Yüzleşmek keskindir.
Ve yüzde derin izler bırakır.
İnsan durunca fark eder:
— Bitmemiş cümleleri
— Yarım bırakılmış vedaları
— Asla sorulamamış soruları
— Ve hâlâ omuzda duran eski yükleri
Bu yüzden yeni yıl dilekleri fazla masum görünür:
“Mutluluk.”
“Huzur.”
“Sağlık.”
Ama kimse şunu dilemez:
“Kendimle dürüst olayım.”
Oysa en zor dilek budur.
Çünkü dürüstlük insanı yalnız bırakır.
Herkes ise kalabalık ister.
Kalabalıklar;
yalnızlığı unutturur,
uçurumu örter,
insanı kendinden uzaklaştırır.
31 Aralık gecesi sorulması gereken soru şudur:
Geride bıraktığını sandığın şeyler,
seni gerçekten bıraktı mı?
Yeni bir yıl başlar.
Ama eski alışkanlıklar yeni takvimlere sığınmayı sever.
İnsan kendini değiştirmediği sürece
sadece tarih değiştirir.
Bu yüzden Şeffaf Labirent’te yılbaşı,
umut satan bir vitrin değil,
bir aynadır.
Bakmak isteyene…
Belki bu gece kendine şunu sorarsın:
“Ben bu yıl kimden vazgeçtim?”
“Kimden vazgeçemedim?”
Ve en önemlisi…
Kendimden neyi saklıyorum?
Yeni yıl herkese gelmez;
sadece hazır olana uğrar.
Hazır değilsen,
hiçbir takvim sana ait değildir.
Celda Y.D.
31.12.2025
